۱. درآمدی بر رواندرمانی تعاملی

بیتابی و برتابش

«بیتابی» در معنای گسترده یعنی: شدّت اندیشه گردی، فعّالیّت و گفت‌وگوی ذهنی در ارتباط با مسائل فکری، فرد را دچار گرفتاری درونی، دلمشغولی و بیقراری مستمرّ و دائمی می‌کند که همراه با سرگشتگی و احساس از دست دادن کامل یقین است؛ شکّ و تردید در حلّ مسائل فرد را گرفتار می‌کند و او در حسرت کسانی به سر می‌برد که همیشه در حال یقین زندگی می‌کنند؛ نسبت به حلّ مسائل خود دچار بیمناکی و نگرانی می‌شود؛ فراموشی و ضعف حافظه، کلافه‌اش می‌کند؛ به ویژه وقتی مسأله جدّی است ولی حلّ نمی‌شود، ناامیدی از خود، احساس فرسودگی تدریجی، احساس دایمی خستگی و ناتوانی و احساس تنهایی وی را فرا گرفته و در قالب کم‌کاری و عدم فعّالیت بروز می‌یابد و خواب را از او می‌گیرد و او با دلشورگی و دلنگرانی دائماً احساس می‌کند که برای انجام فعّالیت تحت فشار است و در پی آن، احساس خشکی دهان، افزایش ضربان و تپش قلب و سردرد بروز می‌یابد.

از سوی دیگر «برتابش» به معنای تمرکز اندیشه در ارتباط با مسائل فکری که همراه با رهایی درونی، تمرکز ذهنی، قراریافتگی و آرامش روانی مستمرّ ناشی از احساس زندگی در حال یقین و سربراهی است به گونه ای که فرد از ظرفیت یادآوری امور و حفظ و نگهداری مطالب برخوردار است و به خود امیدواری دارد؛ با احساس گشایش، مسائل رویارو را می‌پذیرد؛ آسودگی خاطر، سرزندگی تدریجی، احساس توانایی، نشاط و شادابی و احساس یگانگی با محیط او را در برگرفته، موجب فعّالیّت و پرکاری وی می‌شود؛ از خواب آسوده ای بهره مند است و با دلآرامی و رهایی از فشار محیطی به سر می‌برد. این وضعیت درونی در قالب حالات روان تنی طبیعی بروز می‌کند.