۵. مسأله مشارکت فرهنگی نخبگان در سیاستگذاری

باید توجّه داشت که مشارکت فرهنگی نخبگان معطوف به فعالیت در عرصه تصمیمگیری و سیاستگذاری است؛ چنان که از مفهوم بنیادین مشارکت بر می‌آید.

همه آنچه بیان شد، در جایی است که در وضعیّت کنونی جامعه ایران، نه تنها کیفیت و کمیت مشارکت نخبگان ایران در قلمرو فرهنگ، در پرده ای از ابهام و پیچیدگی قرار دارد، بلکه هیچ گونه مبانی نظری و راهبرد روشنی در جلب مشارکت نخبگان در عرصه سیاستگذاری فرهنگی در دست نیست. لذا ادبّیات تحقیق نه تنها از جنبه انواع نخبگی در مشارکت محیطی دچار خلأ است، بلکه حتّی هیچ الگوی نظری معتبری در مشارکت محیطی نخبگان بطور اعمّ (قطع نظر از گونه‌های نخبگی) یافت نمی‌شود.

در واقع از لحاظ نظری، فقدان یک ساختار تحلیلی استوار مفهومی و پارادایم معتبر و اصیل در شکل گیری مشارکت نخبگان در سیاستگذاری فرهنگی، به سادگی حسّ می‌شود.

از این رو از هر دو حیث مبانی نظری و جریان کارکردی، نه تنها در بررسی عوامل بهره گیری نخبگان در عرصه فرهنگ اقدام در خوری صورت تحقّق نپذیرفته، بلکه هیچ شاخص معتبری نیز که گویای وجود چنین مشارکتی باشد، در دست نیست و در واقع مشارکت فرهنگی از حیث خاستگاهها، چگونگی آن و شاخصهای بروز در هاله ای از ابهام قرار دارد.

بر این اساس، مبانی نظری مشارکت نخبگان در سیاستگذاری فرهنگی و نیز ابهام در سیاستهای مشارکت دهی نخبگان در حیطه فرهنگ، مسأله بنیادین این رساله است.