خودشکوفایی
تعریف
خودشکوفایی خصیصه‌ای انگیزشی و شخصیّتی برجسته است که در افراد خلّاق دیده می‌شود و پیوندی نیرومند با خلّاقیّت دارد. رشد فرد خلّاق می‌تواند به معنای خودشکوفایی باشد. بر پایهٔ روی‌آورد انسان‌گرایانه، رسیدن رفتار خلّاقانه به خودشکوفایی به تلاشهای شخص بستگی دارد.
برای مطالعهٔ بیشتر: انگاره خودشکوفایی تعاملی، انگاره تعاملی خودشکوفایی شخصیت
نگارنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی
شرح موضوعی
خودشکوفایی یکی از چهار حیطهٔ اساسی ویژگیهای مرتبط با «خود» در قلمرو خلّاقیّت است، در کنار تفرّد، شخصیّت متمرکز درونی و تصمیم‌گیری. به نظر می‌رسد خودشکوفایی و ظرفیّت تصمیم‌گیری فرد خلّاق بر تفرّد و شخصیّت متمرکز درونی مبتنی است. هر چه پایهٔ تفرّد متزلزل شود و شخصیّت از درون به برون جابه‌جا گردد، زمینهٔ استواری ظرفیّت تصمیم‌گیری و شکوفایی «خود» از میان می‌رود. سه زمینهٔ حسّاسیت، همکاری و توانایی پدیدآوری خوشایند برای پی‌ریزی فرایند اندیشهٔ افراد برجسته در خودشکوفایی لازم است.
تعریف انگلیسی
Self-actualization is a prominent motivational and personality trait seen in creative individuals, with a strong link to creativity. The growth of a creative person can mean self-actualization. From the humanistic approach, whether creative behavior leads to self-actualization depends on the person's own efforts.