پرش به محتوای اصلی
آ ا ب پ ت ث ج چ ح خ د ذ ر ز س ش ض ط ظ ع غ ف ق ک گ م ن و ه ی
هویت و خود

هویت

Identity
مدخل فرهنگنامه · نویسنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی ۱ دقیقه مطالعه

تعریف

هویت «باور معنوی نسبت به خود، ناشی از مرجعیّت یا قیاس» است که در گذار تحولی شکل می‌گیرد، ثبوتاً و اثباتاً قابل ابراز است و به پایایی خود می‌انجامد. این باور شامل احساس منحصر به فرد از خود است و بر خودباوریِ ناشی از ادراک خود در اتحاد زمان‌های سه‌گانه استوار است. هویت پدیده‌ای دائمی و تحول‌پذیر است.

برای مطالعهٔ بیشتر: هویت فردی، هویت یابی و تیزهوشی

نگارنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی

شرح موضوعی

هویت صرفاً ساخت شناختی، اجتماعی یا رفتاری نیست، بلکه «اذعان درونی» و نوعی «اعتقاد به خود» است. هویت در «نسبت» شکل می‌گیرد: نسبت با دیگری (قیاس) یا با سنت، دین، خانواده، تاریخ و فرهنگ (مرجعیّت). هویت ایستا نیست و در تعامل با رویدادها تجدید می‌شود، اما گرایش به پایداری ساختی دارد. هویت در رفتار، گفتار، انتخاب، تعهد و الگوهای ارتباطی نمود می‌یابد. در رشد صحیح، از ثبات ارزش‌ها، خودآگاهی زمانمند و تعهد، به انسجام می‌رسد. هویت در هفت وضعیت قرار می‌گیرد: پایدار، منفعل، مبهم، آشفته، متعارض، موهوم و خلأ.

تعریف انگلیسی

Identity is a "spiritual belief about the self, arising from authority or comparison," which forms through developmental transition, can be expressible both in its reality (thubūtan) and in its demonstration (ithbātan), and leads to its own stability. This belief includes a unique sense of self and rests on self-belief arising from perceiving oneself in the unity of the three times. Identity is an enduring yet changeable phenomenon.

منابع