پارادایم تعاملی هیجانی-هوشی
تعریف
پارادایم تعاملی هیجانی-هوشی چارچوبی جامع و چندبعدی است که از تعامل ترکیبی هیجان‌اندیشه و هوش‌های سه‌گانه حاصل می‌شود و فرآیندهای شناختی و عاطفی انسان را تحلیل می‌کند. این پارادایم تعامل ابعاد عاطفی و شناختی را در قالب سه نوع هوش (تحلیلی، تحصیلی و تجربی) و دو نوع واکنش هیجانی (پویایی و بی‌تابی) بررسی می‌کند. هدف آن درک عمیق‌تر شکل‌گیری خلاقیت، تصمیم‌گیری، حل مسئله و نارسایی‌های عاطفی-شناختی است.
نگارنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی
شرح موضوعی
بر پایهٔ این پارادایم، هوش‌ها مستقل عمل نمی‌کنند و تعامل مستمر با هیجانات می‌تواند بر عملکرد و توسعهٔ آن‌ها اثر بگذارد. در هوش تحلیلی، پویایی انگیزهٔ قوی برای تحلیل و حل مسائل پیچیده است و بی‌تابی اضطراب و نگرانی ناشی از تحلیل‌های عمیق که ممکن است به فرسودگی فکری برسد. در هوش تحصیلی، پویایی اشتیاق برای یادگیری و نتایج بهتر است و بی‌تابی استرس و نگرانی ناشی از فشارهای تحصیلی. این رویکرد در آموزش، روان‌شناسی بالینی، مدیریت و رهبری و توسعهٔ فردی کاربرد دارد.
تعریف انگلیسی
The Interactive Emotion–Intelligence Paradigm is a comprehensive, multidimensional framework arising from the combined interaction of emotion-thought (emotional thinking) and the three intelligences, and it analyzes human cognitive and affective processes. It examines the interaction of affective and cognitive dimensions through three types of intelligence (analytical, academic and experiential) and two types of emotional reaction (dynamism and impatience). Its aim is a deeper understanding of how creativity, decision-making, problem-solving and affective-cognitive deficiencies take shape.
منابع
- مقالات، «هیجان اندیشی هوش» https://www.eot.ir/مقالات/هیجان-اندیشی-هوش-2081 — Paradigm's definition, components, aim, applications, and analytical/academic intelligence interactions