۴. معنویّت و پایبندی به ارزشها
معنویّت به معنایابی برای نیل به جایگاه شایسته فرد در زندگی یاری میدهد. لذا بیتابی برای معنایابی در زندگی از ناآرامیهای قابل تقدیر است؛ از آن روی که ابهام در هویت محیطی نمیتواند موجب آرامش شود. کسی که در معنای زندگی اش دچار تردید و یا ابهام است، تشویش و دلنگرانی دارد.
معنویّت در برابر پوچ گرایی و روزمرّگی ظاهراگرایانه قرار میگیرد؛ پوچ گرایی و روزمرّگی تدریجاً پاکی زندگی را تهدید میکند.
افزون بر آن، داشتن معنا در زندگی اهداف کارساز خلق میکند و تلاش برای دست یابی به این اهداف و نیز دستیابی به آنها رضایت از زندگی به دنبال دارد.
از این رو، خودیابی در برابر خود گمگشتکی و یا آشفتگی در هویت قرار میگیرد. خود فقط در پیوند با مرجعی استوار از خطرگمگشتگی رهایی مییابد. توجّه به معنا از یافتن ارتباط فرد با جهان هستی حاصل میشود.
معنای زندگی هر فرد خاصّ خود او و برگرفته از جهان بینی اوست ودر هر سنّی ممکن است معنایی نو شکل گیرد. پس طبیعی است که همه زندگی در تکاپو برای معنایابی صرف شود.
معنویت از پیوند با نظام ارزشی میجوشد. دوره کنونی عصر احیاء ارزشهاست. ارزشها به مثابه نقطه اشتراک معنوی آحاد افراد بشر ریشه در سرشت دارند و از ماهیّتی ذاتی و ثابت (غیر قابل تغییر) برخوردارند و قرارداد نمیپذیرند؛ بلکه «اهمیّتها» دگرگونی میپذیرند. بسته به شرایط مکانی و یا زمانی آنچه "مهم" است، تغییر میکند؛ ولی بدین معنا نیست که ارزشها تغییر کردهاند.