پرش به محتوای اصلی
هویت و خود خود

خودیابی

Self-Discovery
مدخل فرهنگنامه · نویسنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی ۱ دقیقه مطالعه

تعریف

خودیابی فرایندی شناختی و اکتشافی برای پی‌ریزی خودآگاهی است که پویایی وجودی و هیجان اندیشه را برای رسیدن به بینش عمیق‌تر می‌طلبد. این فرایند کشف ویژگی‌های منحصربه‌فردی است که شخص را از دیگران متمایز می‌کند. خودیابی محور تفرّد شمرده می‌شود.

نگارنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی

شرح موضوعی

به گفتهٔ ناصرالدّین کاظمی حقیقی، خودیابی مانند هر فرایند اکتشافی دیگر دو دورهٔ پویایی و بی‌تابی را در بر دارد و بی‌تابی برای یافتن خود اجتناب‌ناپذیر است. کشف خود بزرگ‌ترین کشف بشر است و کشف‌های دیگر سایهٔ آن‌اند. خودیابی به شناخت پایه‌های هفتگانهٔ نظام روانی بستگی دارد و زمینهٔ معنایابی در زندگی را فراهم می‌کند. تجربهٔ پویایی روانی، خودآگاهی را گسترش می‌دهد و فرد را به خودیابی و خودباوری می‌رساند. در مسیر تعالی فردی، پس از خودآگاهی قرار دارد و به خودپویشی می‌انجامد.

تعریف انگلیسی

Self-discovery is a cognitive and exploratory process for laying the foundation of self-awareness, requiring existential dynamism and the excitement of thought in order to reach deeper insight. It is the discovery of the unique characteristics that distinguish a person from others. Self-discovery is regarded as the axis of individuation.

منابع