۴۴. ه) پرورش
«روانشناسی تعاملی پرورشی» بر هفت زمینه تأکید میورزد:
1- تعادل و سنجیدگی در تصمیمگیری و عمل به معنای تصمیمگیری درست در موقعیّتهای حسّاس براساس برّرسی همه جانبه که همراه با تعادل در امور و سنجیده عمل کردن در موقعیّتها و مقتضیات است.
2- تفکّر و درایتمندی در زندگی استفاده بجا ازقدرت تفکّر و درایت که منجرّ به انتخاب راه درست در زندگی میشود. کار بدون تحت تأثیر دیگران واقع شدن بر اساس عقل و منطق (نه احساس) انجام میگیرد.
3- تفکّر در جنبههای ارزشمند با استفاده از عقل، هوش و درک که اشاره به وارسی مسایل با استفاده از هوش، درک و شعور و انسجام اندیشههای خود و دور اندیشی برای آینده نگری و تفکّر در جنبههای ارزشمند و متعالی زندگی دارد.
4- عمل عاقبت اندیشانه یعنی عاقبت اندیشی با فکر کردن به همهٔ جوانب برای تصمیمگیری
5- مهار هیجان با تشخیص منطقی به معنای مدیریّت بر هیجانها توأم با منطقی بودن و تشخیص خوبی از بدی
6- پیامد سنجی رفتاری که دلالت بر اندیشیدن به پیامدهای اعمال و رفتار خود در آینده با سنجیدن همهٔ جوانب برای بهترین راه دارد.
7- قوّهٔ تشخیص و شعور