پرش به محتوای اصلی
آ ا ب پ ت ث ج چ ح خ د ذ ر ز س ش ض ط ظ ع غ ف ق ک گ م ن و ه ی
ظرفیتهای روانی

خودبنیادی

Self-foundationalism
مدخل فرهنگنامه · نویسنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی ۱ دقیقه مطالعه

تعریف

خودبنیادی در چارچوب بازداری‌های روانی معنویت، تلقی خود به‌عنوان معیار نهایی حقیقت و ارزش است. در این حالت فرد از هر مرجع اصلاح‌کننده بیرونی یا فراتر از خود فاصله می‌گیرد. این بازداری مانع خودفراروی و تعالی شمرده می‌شود.

نگارنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی

شرح موضوعی

خودبنیادی همراه با خودبینی، یعنی قرارگرفتن خویشتن در مرکز ارزیابی‌ها و توجه، مطرح شده است. از نشانه‌های آن محوریت افراطی خویشتن، خودحق‌پنداری و مطلق‌سازی داوری شخصی، نادیده‌گرفتن محدودیتهای وجودی، ناتوانی در پذیرش هدایت و اصلاح، و تبدیل معنویت به وسیله‌ای برای تثبیت تصویر برتر از خود است. برایند آن توقف خودشناسی عمیق و دشوارشدن عبور از خودمحوری به حقیقت‌جویی و خودفراروی است. در صورت‌بندی فرایندی، خودبینی و خودبنیادی فرد را در مدار خویشتن محصور می‌کنند.

تعریف انگلیسی

Self-foundationalism, within the framework of psychological inhibitors of spirituality, is regarding the self as the ultimate criterion of truth and value. In this state the person distances themselves from any corrective authority, external or beyond the self. This inhibitor is considered an obstacle to self-transcendence and growth.

منابع