پرش به محتوای اصلی
آ ا ب پ ت ث ج چ ح خ د ذ ر ز س ش ض ط ظ ع غ ف ق ک گ م ن و ه ی

هماهنگی

Coordination
مدخل فرهنگنامه · نویسنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی ۱ دقیقه مطالعه

تعریف

هماهنگی حالتی درونی است که در آن «من» به جای قرار گرفتن زیر تأثیر تمایلات و نفس، با جوهره‌ی الهی و معنوی «خود» همسو عمل می‌کند. این حالت با وحدت درونی، آرامش و تعادل روانی و معنوی همراه است و با تسلط معنویت متعالی بر وجود فرد حاصل می‌شود. نبود آن به تعارض درونی و سردرگمی می‌انجامد.

برای مطالعهٔ بیشتر: راهنمای تفسیر فهرست ظرفیت تجربی: بینش، تجسّم و هماهنگی چه می‌گویند؟

نگارنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی

شرح موضوعی

در این متون، رسیدن به هماهنگی با خودکاوی و آگاهی از تعارض آغاز می‌شود. سپس با تقویت ارتباط با خالق از راه دعا، ذکر و تمرین‌های معنوی، رهایی از وابستگی‌های سطحی و اعمال صالح پیش می‌رود. در بحث تحوّل شناختی نیز واژه‌ی هماهنگی به‌کار رفته است: هماهنگی میان فضاهای حسّی و حرکتی را شاید بتوان نقطه‌ی آشکار خلّاقیّت دانست و پایه‌ی هماهنگی روان‌بنه‌ها می‌شود. هماهنگی و یکپارچگی عملیّات نیز نقطه‌ی عطف هفتم تحوّل خلّاقیّت در ۹ تا ۱۱ سالگی است.

تعریف انگلیسی

Harmony is an inner state in which the «I» (من), instead of being under the influence of desires and the self-centred soul (nafs), acts in accord with the divine, spiritual essence of the «self» (خود). It is accompanied by inner unity, calm, and psychological and spiritual balance, and arises when transcendent spirituality governs a person's being. Its absence leads to inner conflict and confusion.

منابع