خلاقیت و واگرایی اندیشه

واگرایی اندیشه

در تبیین روشنتر این حیطه، از اصطلاح «اندیشهٔ واگرا» نیز استفاده می‌شود. (کارسون، ۱۹۹۹) «اندیشهٔ واگرا» با خلّاقیّت رابطهٔ تنگاتنگی دارد. (وایت، ۱۹۶۸؛ نیکولز، ۱۹۷۲؛ زیو، ۱۹۸۴؛ دیویس، ۱۹۸۹؛ کابانوف و باتگر، ۱۹۹۱؛ ترستون و رانکو، ۱۹۹۹)

«اندیشهٔ واگرا» در کنار شخصیّت، می‌تواند به عنوان شاخص ظرفیّت خلّاقانه به شمار آید. (دیویس، ۱۹۸۹)

از سوی دیگر، به نظر می‌رسد اندیشه همگرا، انتزاع و استقرا در پیوندبا یکدیگر نیز بتوانند به اندیشهٔ خلاقانه منجر شوند. (کاظمی، ۱۳۷۳)

تحت تأثیر «واگرایی اندیشه» ممکن است خصایص نگرشی غیرعادی بروز یابد. رابطهٔ‌ نزدیک «باور فراعادی» با شخصیّت خلّاق، قابل ملاحظه و معنی‌دار است. (مارتینسن و کافمن، ۱۹۹۹) عقاید و باورهای غیرعادی که ممکن است از سطح درک مردم عادی خارج باشد در اثر «روانی و سیّالی عقیدتی» افراد خلّاق است. چنان‌که مطالعات تأیید می‌کنند، این ویژگی نیز با شخصیّت فرد خلّاق پیوند دارد. (مک کینون، ۱۹۷۵) فرد خلّاق قادر است ارزشها، عقاید و باورهای متعارض را در خود، یکپارچه سازد و آنها را در مسیر عملی خاصّی همگرا و منسجم کند. (کارسون، ۱۹۹۹؛ ترفینگر، ۲۰۰۴)