پایداری روانی از اصول بنیادین خلّاقیّت به شمار می‌آید. هنگامی که «تفرّد» با «احساس امنیّت» ترکیب می‌شود، پایداری روانی رخ می‌دهد. از این رو، فرد خلاق علاوه بر احساس آرامش روانی لازم و به تعبیر دیگر، کاهش بیتابی روانی باید از احساس تفرّد کافی نیز برخوردار باشد.
لذا حیطهٔ پایداری در گسترهٔ خلّاقیّت به خصائص تفرّد، تصمیمگیری و ایستادگی در رویارویی با محیط اشاره دارد
انواع «خودِ» موجود در تفرّد، بستر و زمینه را برای تصمیمگیری مهیّا می‌کند؛ از آن رو که تصمیمگیری پدیده ای فردی (غیر مشارکتی) است. در مجموع این دو خصیصه، ظرفیّت ایستادگی بر روی دیدگاه فردی و تصمیم شخصی را تحقّق می‌بخشد. چنین شرایطی به فرد خلاق آمادگی پیگیری خواسته‌ها و اولویتها و تصمیمها را در قبال موقعیتها و وضعیتهای محیطی می‌دهد. بدون چنین ایستادگیهایی، نه فرایند و نه برایند خلاقانه شکل نمی‌گیرد. همه آثار خلاقانه که نقاط عطفی در تاریخ بشر تشکیل داده اند، مقتضی پایداری روانی فرد خلاق بوده اند.
نقشهٔ این مفهوم: نقشهٔ مفهوم: خلاقیت