پرش به محتوای اصلی
هویت و خود خود

خودپایایی

Self-reliance
مدخل فرهنگنامه · نویسنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی ۱ دقیقه مطالعه

تعریف

خودپایایی یکی از عناصر ساختار هویت و از مراحل خودتحقّق‌بخشی تکاملی است و به معنای تکیه بر توانایی‌ها و قضاوت‌های شخصی برای تصمیم‌گیری است. این تکیه به استقلال فکری و عملی، مسؤولیت‌پذیری و حل خلاقانه مشکلات می‌انجامد. فرد خودپایا برای حل مشکلات به توانایی‌های درونی خود اعتماد می‌کند.

نگارنده: دکتر ناصرالدّین کاظمی حقیقی

شرح موضوعی

خودپایایی در مسیر تعالی فردی پس از خودآگاهی، خودیابی و خودپویشی قرار می‌گیرد و پیش از خودارجدهی و خودباوری می‌آید. با افزایش مهارت‌های حل مسأله و شناخت بهتر خود، فرد به توانایی‌های خود ایمان پیدا می‌کند و در تصمیم‌گیری مطمئن‌تر عمل می‌کند. نیروی روانی، یعنی ترکیب متعادل هیجان و شناخت، می‌تواند به خودپایایی و احساس استقلال درونی بینجامد. خودپایایی رکن اصلی امنیت روانی درونی است و فردی که از درون به خود تکیه دارد به پایداری روانی می‌رسد. از نظر هویت نیز ثبوت و اثبات به شکل‌گیری خودپایایی می‌انجامد.

تعریف انگلیسی

Self-reliance is an element of the identity structure and a stage of evolving self-actualization, meaning reliance on one's personal abilities and judgments for decision-making. This reliance leads to intellectual and practical independence, responsibility, and creative problem-solving. A self-reliant person trusts their inner abilities to solve problems.

منابع