پرش به محتوای اصلی

اصالت گذشته: تجارب نخستین زندگی و بهسازی تعامل با پدر و مادر در روان‌درمانی تعاملی

نوشته هیئت تحریریه ۴ دقیقه مطالعه مقاله کوتاه

برای: درمانگران

روان‌درمانگر در رویارویی با مراجع، همواره با این پرسش روبه‌رو است که وضعیت کنونی فرد از کجا سرچشمه گرفته است. در چشم‌انداز تعاملی، پاسخ این پرسش را باید در مفهوم «اصالت گذشته» جست‌وجو کرد. آدمی با گذشته‌اش زندگی می‌کند. نقد حال هر فردی، تجارب و اندوخته‌های گذشتهٔ اوست که سرمایهٔ حال و آینده قلمداد می‌شود. در این‌جا نخست به مفهوم اصالت گذشته می‌پردازیم، سپس دو ریشهٔ بنیادین آن یعنی ریشهٔ پدری و ریشهٔ مادری را بررسی می‌کنیم و در پایان دلالت‌های این مفهوم را برای روان‌درمانگر و مشاور مورد توجه قرار می‌دهیم.

الف ـ مفهوم اصالت گذشته

اصالت گذشته به تأثیر عمیق تجربیات و رویدادهای گذشته بر وضعیت روانی و عاطفی کنونی فرد اشاره دارد. این مفهوم در روان‌شناسی به معنای اهمیت رویدادهای اولیهٔ زندگی است. منظور به‌ویژه روابط اولیه با والدین و افراد نزدیک است که در شکل‌گیری شخصیت، باورها و الگوهای رفتاری فرد نقش دارند.

نقد موجود هر فرد آدمی، تجارب زندگی گذشتهٔ اوست. در این میان، پدیدآیی و شکل‌گیری پیوندهای خانوادگی، با تأکید بر روابط و تعامل با پدر و مادر، ماهیت وضعیت کنونی فرد را رقم می‌زند. از این رو گذشته در چشم‌انداز تعاملی صرفاً مجموعه‌ای از رویدادهای سپری‌شده نیست؛ بلکه «سرمایه» است. یعنی اندوخته‌ای است که حال و آیندهٔ فرد بر پایهٔ آن بنا می‌شود.

اصالت گذشته نشان می‌دهد که ریشهٔ بسیاری از رفتارها و واکنش‌های عاطفی در تجارب اولیهٔ زندگی نهفته است. بنابراین هرگاه روان‌درمانگر با رفتار یا واکنش عاطفی ویژه‌ای در مراجع روبه‌رو می‌شود، توجه به این تجارب اولیه، بستر مناسبی برای فهم آن فراهم می‌آورد.

ب ـ ریشه‌های دوگانهٔ گذشته: پدر و مادر

در چشم‌انداز تعاملی، پدر و مادر هر یک ریشهٔ ویژه‌ای از زندگی فرد را پدید می‌آورند و شکل می‌دهند. پدر ریشهٔ پیشرفت معنوی زندگی و مادر ریشهٔ امنیت عاطفی زندگی فرد را می‌سازد. شناخت این دو ریشه برای فهم وضعیت کنونی مراجع اهمیت اساسی دارد.

نخست ـ پدر، ریشهٔ پیشرفت معنوی

پدر در فرهنگ‌های مختلف نمادی از اقتدار، راهنمایی و حمایت معنوی است. او در شکل‌گیری ارزش‌ها، هویت اجتماعی و مسئولیت‌پذیری فرزند نقشی کلیدی دارد. تعاملات مثبت با پدر می‌تواند حس اعتماد به نفس، هدفمندی و پایبندی به اصول اخلاقی را در فرد تقویت کند.

بدیهی است که هرچه تعامل فرزند با پدر سالم‌تر و مثبت‌تر باشد، زمینهٔ پیشرفت معنوی زندگی او هموارتر خواهد بود. روان‌درمانگر نیز هنگام بررسی ضعف هدفمندی، کاستی اعتماد به نفس یا سستی پایبندی به اصول اخلاقی در مراجع، می‌تواند کیفیت تعامل او با پدر را در نظر بگیرد.

دوم ـ مادر، ریشهٔ امنیت عاطفی

نقش مادر در ایجاد دلبستگی ایمن و امنیت روانی غیرقابل انکار است. در نظریهٔ دلبستگی «جان بالبی» نیز مادر نخستین منبع این امنیت به شمار می‌رود. بنابراین ریشهٔ امنیت عاطفی زندگی فرد در تعامل او با مادر پدید می‌آید و شکل می‌گیرد.

به این ترتیب، دو قلمرو بنیادین زندگی روانی فرد، یعنی پیشرفت معنوی و امنیت عاطفی، ریشه در گذشته و در تعامل با پدر و مادر دارند. این همان چیزی است که «اصالت» گذشته را تشکیل می‌دهد.

ج ـ دلالت‌ها برای روان‌درمانگر

یافته‌ها و مفاهیم فوق به‌خوبی نشان می‌دهند که اصالت گذشته از چند جهت بر کار روان‌درمانگر و مشاور با مراجع اثر می‌گذارد.

نخست ـ بررسی تجارب اولیه

با بررسی تجارب اولیهٔ زندگی و درک بهتر نقش والدین در شکل‌گیری شخصیت، می‌توان مسیر بهبود فردی و روانی را هموار کرد. پس روان‌درمانگر ناگزیر است تجارب نخستین مراجع، به‌ویژه روابط اولیهٔ او با پدر و مادر و افراد نزدیک، را مورد توجه قرار دهد. تنها با چنین شناختی می‌تواند ریشهٔ رفتارها و واکنش‌های عاطفی کنونی مراجع را دریابد.

دوم ـ بازسازی روابط

در چشم‌انداز تعاملی، بررسی گذشته به‌خودی‌خود هدف نیست. روان‌درمانی تعاملی ابزاری مؤثر است که می‌تواند به بازسازی این روابط و ایجاد احساس آرامش و امنیت درونی کمک کند. از این رو گذشته در روان‌درمانی تعاملی سرمایه‌ای است که می‌توان آن را بازسازی کرد، نه سرنوشتی که فرد در برابر آن ناتوان باشد.

سوم ـ بهسازی تعامل فرزند با پدر و مادر

از آن‌جا که ماهیت وضعیت کنونی فرد را روابط و تعامل او با پدر و مادر رقم می‌زند، روان‌درمانی تعاملی بر بهسازی تعامل میان فرزند با پدر و مادر تأکید می‌ورزد. چنین بهسازی‌ای هم ریشهٔ پیشرفت معنوی را، که در پیوند با پدر شکل گرفته است، تقویت می‌کند و هم ریشهٔ امنیت عاطفی را، که در پیوند با مادر پدید آمده است.

روشن است که توجه به اصالت گذشته، روان‌درمانگر را از نگاهی که وضعیت کنونی مراجع را جدا از تجارب و اندوخته‌های گذشته‌اش می‌بیند بازمی‌دارد. هم‌زمان، او را به‌سوی بهسازی تعامل فرزند با پدر و مادر رهنمون می‌سازد. از این طریق، احساس آرامش و امنیت درونی در مراجع فراهم می‌آید و مسیر بهبود فردی و روانی او هموارتر خواهد شد.

منبع

فرهنگ‌نامه، «ارجمندی» — ارجمندی

فرهنگ‌نامه، «اصالت گذشته» — اصالت گذشته

فرهنگ‌نامه، «سرشت» — سرشت

مقالات دکتر کاظمی، «رواندرمانی تعاملی در گستره پژوهش» — رواندرمانی تعاملی در گستره پژوهش

فرهنگ‌نامه، «معنویت دینی» — معنویت دینی