۲۳. توجّه جهانی به تفکیک
از سه سیاست «پارهوقت»، «پایهٔ تفکیکی» و «مدرسهٔ ویژه» بسیاری از کشورهای جهان بهرهبرداری میکنند. در این جا از باب نمونه به چند کشور توجّه میشود:
سیاست «پارهوقت» دبستان در کشورهای صنعتی به دلیل عدم کفایت نظام عادی در پاسخگویی به نیازهای تیزهوش در حال رشد مستمرّ است. (گوبلز و همکاران، 2014)
از این سیاست آمریکا، استرالیا، کانادا، کشورهای کرهٔ جنوبی و مصر نیز استفاده میکنند.(هارینگتون، 1985)
سیاست «جهش پایهای» در کشورهای آمریکا، اطریش، بلژیک، سوئیس، آلمان، فنلاند، مجارستان، ایرلند، لوکزامبورگ، هلند، لهستان، رومانی، سوئد، اسلوونی و انگلستان، رواج دارد.
برنامهٔ «کلاس مشترک» در کشورهای آمریکا، اطریش، سوئیس، آلمان، فنلاند، فرانسه، مجارستان، ایرلند، هلند، پرتغال، لهستان، سوئد، اسلوونی و انگلستان، رایج است.
سیاست «تسریع پایهای» در کشورهای آمریکا، اطریش، آلمان، فنلاند و انگلستان، متداول است.
برنامهٔ «اردوهای تابستانی» در کشورهای آمریکا، اطریش، بلژیک، آلمان، اسپانیا، فنلاند، مجارستان، ایرلند، لوکزامبورگ، هلند، لهستان، پرتغال، رومانی، اسلوونی و انگلستان، رواج دارد.
«فوق برنامهٔ ویژه» در کشورهای آمریکا، اطریش، سوئیس، آلمان، فنلاند، مجارستان، ایتالیا، لوکزامبورگ، لیتوانی، هلند، لهستان، پرتغال، رومانی، اسلوونی و انگلستان، متداول است.
برنامهٔ «کلاس ویژه» حدّ اقل در آمریکا، استرالیا، کانادا، اندونزی بهرهبرداری میشود. (هلر و همکاران، 2000)
خط مشی «جهش پایهای» در چین در قالب «ورود زودتر به آموزش عالی» به کار میرود.(هلر و همکاران، 2000، دای و استین برگن، 2015)
سیاست «مدرسهٔ ویژه» علاوهبرآمریکا، استرالیا، زلاندنو، کانادا و انگلستان، در برزیل از سال 1987 (هلر و همکاران، 2000، سوریانو دو آلنکار، 1987) و در روسیه از سال 2000 (اورد و نایر، 2000) درآرژانتین، آفریقای جنوبی، غنا، اوگاندا و در مکزیک ازسال 1982(هلر و همکاران، 2000ص826) به طور رسمی بهره گیری میشود. این سیاست همچنین در اطریش، بلژیک، سوئیس، آلمان، فنلاند، فرانسه، مجارستان، ایرلند، لیتوانی، هلند، لهستان، سوئد، پرتغال و اسلوونینیز رایج است. (مانکس و پلوگر، 2005)
نیجریه، در سال 2015
در کشورمان به سال 1348 (1969 میلادی) نخستین دبستان تفکیکی دانشآموزان تیزهوش راهاندازی شد و به سال 1354 به طور رسمی نظام آموزشی ویژه با راهبرد جداسازی «تحت عنوان سازمان ملّی پرورش استعدادهای درخشان» پی ریزی و آغاز گردید.
اکنون با احتساب ایران، بالغ بر چهل و هفت کشور جهان به راهبرد جداسازی را در نظام ویژهٔ پرورش استعداد توجّه رسمی کردهاند. در این جا فهرست الفبایی ممالک مزبور ارایه میشود:
آرژانتین(دوپاز، 1983؛ شاوینینا، 2009)، آفریقای جنوبی (شاونسی و همکاران، 2013؛ هلر و همکاران، 2000)، آلبانی(گزارش یونسکو، 2010)، آلمان (مانکس و پلوگر، 2005؛ هرمان و نوو، 2011)، اسپانیا (مانکس و پلوگر، 2005، هرناندز و همکاران، 2013)، استرالیا (پلانکت و کرونباخ، 2011)، اسلوواکی از سال 1990 (لازنیباتوا، 2007)، اسلوونی (مانکس و پلوگر، 2005، هلر و همکاران، 2000)، اطریش (مانکس و پلوگر، 2005؛ وایرینگر، 2013؛ هرمان و نوو، 2011)، امریکا به طور رسمی از سال 1988 ( ویسکو و همکاران، 2011)، اندونزی (سیسک، 1984)، انگلستان (مانکس و پلوگر، 2005؛ کوشی و پینهیرو، 2013) اوکراین (هلر و همکاران، 2000)، اوگاندا (هلر و همکاران، 2000)، ایتالیا (مانکس و پلوگر، 2005)، ایرلند (اورایلی، 2013؛ مانکس و پلوگر، 2005)، برزیل (دوسوزا و همکاران، 2010)، بلژیک (مانکس و پلوگر، 2005)، پرتغال (مانکس و پلوگر، 2005)، پرو(شاوینینا، 2009؛ بلومن، 2013)، ترکیه (شاونسی و ساک، 2015)، چین (هلر و همکاران، 2000، دای و استین برگن، 2015)، روسیه (اشاکوف، 2010)، رومانی (مانکس و پلوگر، 2005)، زلاندنو (بیت و همکاران، 2012)، ژاپن (شاوینینا، 2009؛ سومیدا، 2013)، سعودی(شاوینینا، 2009؛ هاین، 2014)، سوئد (مانکس و پلوگر، 2005)، سوئیس (مانکس و پلوگر، 2005؛ هرمان و نوو، 2011)، غنا(هلر و همکاران، 2000)، فرانسه (مانکس و پلوگر، 2005)، فنلاند (تیری و کوسیستو، 2013؛ مانکس و پلوگر، 2005)، قزاقستان (یاکاوتز، 2014)، کانادا (پریون، 2010)، کرهٔ جنوبی(لی و همکاران، 2012)، لبنان (شاوینینا، 2009؛ ساروفین، 2010)، لتونی (مانکس و پلوگر، 2005)، لوکزامبورگ (مانکس و پلوگر، 2005)، لهستان (لیمونت، 2013؛ مانکس و پلوگر، 2005)، لیتوانی (لویت و جیک، 2009)، مالزی (ایشاک و همکاران، 2014)، مجارستان (جایارمتی، 2013؛ مانکس و پلوگر، 2005)، مصر (متیاس، 1986؛ هارینگتون، 1985)، مکزیک ازسال 1982(هلر و همکاران، 2000ص826؛ هاریس و لیزاردی، 2012)، هلند، (مانکس و پلوگر، 2005) و هند (شارما، 2012).