۴. مسأله نخبگی و مشارکت

بی تردید بکارگیری کارشناسان به جای نخبگان در بخشهای مختلف سیاستگذاری و ارائه راه حلهای نامناسب و درگیری این قشر با روند آزمون و خطا، باعث تشدید بحران در کشور می‌شود.

از جنبه عمل و کارکردی، نهادها و جریانهای فرهنگی فعّال کشور بر پایه سلایق شخصی مدیران و پدیده روزمرّگی با نوساناتی دلسردکننده و یأس آور از برخی نخبگان به طور موقّت، رقیق و محدود بهره گیری می‌کنند. گذشته از آن که در حال حاضر بهره گیری و مشارکت نخبگان در گستره فرهنگ بدون توجّه به «انواع نخبگی» صورت می‌پذیرد.

بررسیها و مطالعات مشارکت دهی نخبگان تاکنون به مشارکت سیاسی و به برخی مشارکتهای اجتماعی محدود شده است. روشن است که مشارکت فرهنگی از حیث ماهیّت و شاکله از ویژگیهایی برخوردار است که نمی‌توان آن را با مشارکتهای دیگر در هم آمیخت. از این رو تعمیم پذیری ویژگیهای سایر انواع مشارکت نخبگان به گستره فرهنگ، قابلیّت اتکا ندارد؛ بلکه تردید آور و شبهه برانگیز است.

افزون بر آن، بهره گیری از ظرفیّتهای مشارکتی نخبگان در قلمروهای سیاسی و اجتماعی مستلزم وجود مشارکت فرهنگی آنهاست؛ وگرنه مشارکت اجتماعی و سیاسی نخبگان به ویژه به سبب ماهیّت چندفرهنگی جامعه ایران راه به جایی نمی‌برد.